Clubrit 20

Mill Paradise :

Het is nog vroeg als de wekker afgaat, maar ja, vandaag is het “ Alblasserwaard” alhoewel ik persoonlijk “Kinderdijk “meer tot de verbeelding doe spreken.

Unesco werelderfgoed wel te verstaan.

Als Ron en Renate aan het eind van de oprit staan te wachten is er al een berichte van Peter S, hij is er toch niet bij, en ik zal waarnemen om verslag te doen.

Aangekomen om 6.59 staat een eenzame Adri onder het appartementengebouw te wachten, nog geen andere kleppers in velden of wegen te ontdekken. Er waren al wat app-jes gekomen, en druk zou het niet worden.

Gelukkig melden Peter N, dat “ WE “onderweg zijn, dus meervoud wil zeggen niet alleen.

Uiteindelijk staan 6 goudgele trappers en 1 gastrijdster aan de streep.

Resume : PN-ML-MH-AvK-RK-PJ en Renate tekenen de deelname lijst , subtiel maakt Mark nog een knipoog naar zijn verslag van week 18, hoezo kwalitatief uitgekiend !

De wind is vandaag bij vertrek onze grote vriend, waar hij later onze grote vijand gaat worden, maar een stevige zuid/zuidwester van 3 BF brengt ons naar de bult van BSH, en nu niet eens rechtdoor naar Oudenbosch, maar rechtsaf naar Hoeven.

Dat de wind ons help blijkt al nu al, want het tempo zit er al goed in, kruispunten hebben geen overig verkeer, dus we kunnen door, ja want welke gek is op zondag morgen om 7 uur al onderweg, het geeft stof tot nadenken. De polder van Hoeven is open, en dan neemt de snelheid alleen maar toe, als dit zo doorgaat is de appeltaart nog niet ontdooit, of zelfs Baks nog niet open. We gaan het zien

Zodra de Brug bij Moerdijk is overgestoken verandert het landschap, water, groen, groen en water, wat kan NL mooi zijn.

Ik ben de gelukkige van de lekke band, en met wat hulp is alles snel weer in de beugels, en knallen we lekker richting “Kop van het Land” waarna we voor het eerst merken dat de wind ook onze vijand kan gaan worden, inmiddels doorgezet naar 4 BF, en krijgen we de eerste windtegen beurt , lekker de bovenbenen op spanning.

De kleine pittoreske dorpjes doemen op, en worden stil en geruisloos gepasseerd, nog niet heel veel mensen hebben de gordijnen open, op een wandelaar met hond na.

Wat me opvalt is de strakke hofjes, hagen geknipt, nergens geen bende, en wat staat het er mooi fris bij. De regen heeft de sloten tot aan de hals volstaan, en het groen profiteert ervan.

Bij Alblas en Oud-Alblas komen de iconen van Nederland overal in het landschap gedag zeggen, en laat in ieder geval mijn MIO hart wat sneller kloppen.

Standaardmolen, Poldermolen , Bovenkruier, Achtkant, en Wipmolen, allemaal al eeuwen elkaar aankijkend, wat hebben deze dames al voorbij zien komen, hebben meerdere oorlogen meegemaakt, en hebben , wie weet hoeveel, gekken op de fiets zien voorbij komen.

De tijd heeft doorgetikt, en het word drukker op de weg en op het fietspad. Omwille van veiligheid kruipen we in een lint, en tussen viskoffer, hengel, hondenkar, chinezen en Italianen door komen we op de kop van de polder.

Daar aangekomen tijd voor een paar foto’s, en krijgen de heren en dame een kleine cursus over het ontstaan van Kinderdijk, en waarom er zoveel molen staan.

Voor diegene die er niet bij waren : volgend jaar gewoon meetrappen !! , dan weten jullie het ook.

Langs de Lek loopt het tempo nog verder op, want de wind drukt ons nog wat extra kilometers vooruit, maar we weten nu allemaal wat ons te wachten staat. Het beloofd nog wat. En zodra de draai bij Groot-Ammers word gemaakt, dan komt hij vol op de kop.

De eerste beurt met deze wind komt bij Renate en Martin te liggen, en je ziet ze werken, vechten, en vastbijten. Gelukkig komt er na een paar Km een stukje met de wind in de rug, en wat van opzij, maar loslaten doen ze niet.

De koffie en koek staan te wachten, en dat geeft nieuwe moed, en na wat bochten, wenden en keren komen we in Woudrichem. Hartelijk ontvangst aldaar.

Toch is er paniek, want net als we aankomen is de koffiemachine in een slechte bui, hij weigert ,en na wat gevloek en getier komen er toch de eerste bakjes zwart goud op tafel.

Door afwezigheid van Sus is er niemand die in de stress schiet, want die is bij het tweede bakje het dorp al uit terwijl de rest nog zijn appeltaart naar binnen moet schuiven.

Door afwezigheid van de grootste groep is er mooi de gelegenheid om eens lekker te roddelen, en passeren stuk voor stuk alle paradijsvogels uit onze club.

Voor diegene die er niet bij waren : volgend jaar gewoon meetrappen !! , dan weten jullie het ook.

Ook de tweede ronde koffie is naar binnen , en zijn we klaar voor de terugreis.

Altijd, althans bij mezelf, doen de benen heerlijk pijn, na de pauze, en gelukkig heb ik met Martin weer de beurt, maar we slaan ons er doorheen. Martin wel wat last van Knie en Moraal, maar ook hij blijft trappen.

Als de brug van Gorinchem word aangedaan , dan ruiken we Brabant , en dat geeft wederom nieuwe energie, en doen we getrouw onze beurtjes.

Zodra Raamsdonk opdoemt is de beer los, en is het tempo nog steeds lekker hoog, tenslotte wacht het thuisfront, en doen we niet onder voor Pogie, Vinnie, of Matje, trappen GVD.

Het laat zich raden als de Elsakker word gepasseerd, men is er bijna, moe en voldaan zal het straks gaan smaken.

Na 175 Km, met een strak gemiddelde van 30.8 , stap ik van de fiets, Ina en Harry groeten me, hoe was het vraagt ze. Mooi weer om te Malen, douchen en dan snel naar mijn molentje